หุ้นส่วนชีวิต

ในตอนที่ผมกับเค้าเหลือเวลาเรียนในมหาวิทยาลัยอีกไม่มากนัก ก่อนที่เราจะเรียนจบตอนนั้นมันมีความรู้สึกทั้งดีใจ เศร้าใจ คือดีใจที่เราจะได้เรียนจบซะที แต่ที่เศร้าคือเราไม่รู้ว่าเมื่อออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว เราจะทำอะไรกันต่อไป เราจะต้องเจอกับอะไรบ้าง และที่เศร้าที่สำหรับเราก็คือ การที่เราจะต้องแยกจากกัน ตอนนั้นผมกับเค้าเราพยายามที่จะไม่งอนไม่ทะเลาะกันเลย

เราพยายามอยู่ด้วยกันให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ เพราะหลังจากนี้อีกไม่นานเราจะไม่มีโอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ตอนนั้นเราคิดว่าเราจะต้องแยกกันจริงๆ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เลิกกันแต่การที่เราต้องแยกกันอยู่ ต้องโทรศัพท์คุยกัน ไม่ได้เจอหน้ากัน ไม่ได้กอดไม่ได้ใกล้ชิดกัน มันคงเป็นเรื่องที่ทรมานใจเราเป็นอย่างมาก และมันคงเป็นเรื่องยากมากที่เราจะหางานทำอยู่ที่เดียวกัน

ตอนนั้นผมยอมรับว่าผมกลัวว่าอะไรๆมันจะเปลี่ยนไปเวลาที่เราต้องแยกกันอยู่ ยิ่งเวลาเหลือน้อยลงเท่าใด ผมก็ยิ่งได้เห็นอะไรๆที่อยู่ในใจของเค้าที่เค้าไม่ค่อยพูดออกมา มันยิ่งทำให้ผมรักเค้ามากขึ้นไปอีกและยิ่งกลัวการแยกจากกันมากขึ้นด้วย

เราเคยคิดกันว่าเราจะไม่ยังไม่ทำงาน เราจะพยายามสอบเรียนต่อปริญญาโทที่ไหนก็ได้ เพื่อที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ตอนนั้นทางบ้านของเราก็ไม่ได้ว่าอะไร ช่วงนั้นการเรียนต่อ ปริญญาโท เป็นทางออกของที่ดีของคนที่จบปริญญาตรีในช่วงนั้น แล้วยังหางานทำไม่ได้ หรือไม่ได้งานที่ตัวเองต้องการ

แต่ตอนนั้นเราสองคนมีความเห็นตรงกันว่า เราเบื่อที่จะเรียนแล้ว เบื่อบรรยากาศของมหาวิทยาลัยเต็มทีแล้ว ตอนนั้นเราคิดว่าเราโตพอ เราน่าจะหาหนทางของเราเองมากกว่า ผมกับเค้ามีนิสัยอยู่อย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือ ชอบการผจญภัย ชอบเที่ยวไกลๆ ชอบเสี่ยง ( คงเป็นเพราะดู Lonely Planet ของ Discovery Channel มากไปมั๊ง เราเคยฝันว่าอยากไปสะพายเป้เที่ยวรอบโลกให้ได้อย่างนั้นบ้าง ) เราก็เลยตัดสินใจไม่เรียนต่อ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรกันดี

ตอนเย็นของวันหนึ่งประมาณต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2542 ตอนที่เรากำลังกินข้าวด้วยกันอยู่ที่โรงอาหาร ชาย อยู่ดีๆเค้าก็บอกกับผมว่า ตอนนี้เค้ามีวิธีที่จะทำให้เราไม่ต้องแยกจากกันแล้ว และอาจจะไม่ต้องแยกจากกันตลอดชีวิตนี้ เค้าเสนอให้ผมกับเค้าหุ้นทำกิจการ IT เล็กๆที่เป็นของเราเอง เราก็ได้อยู่ด้วยกัน ทำงานด้วยกัน ตอนนั้นผมฟังแล้วอึ้งไปชั่วขณะ เพราะการทำธุรกิจไม่เคยอยู่ในหัวผมมาก่อนเลยตลอดชีวิต ผมมาจากครอบครัวข้าราชการ ทั้งพ่อ แม่ พี่สาว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธุรกิจเค้าทำยังไงกัน

แล้วอีกอย่างตอนนั้นมันเป็นก็ช่วงที่เศรษฐกิจของประเทศตกต่ำอย่างมาก บริษัททั้งหลายก็ไปไม่รอด ปลดพนักงาน บางที่ก็ปิดตัวเอง แต่เรากลับคิดจะลงทุน มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะบ้า และเสี่ยงเป็นอย่างมาก

แต่แฟนผมเค้ามาจากครอบครัวที่บ้านทำธุรกิจฐานะดี มีบริษัทใหญ่โต ตอนที่เราเจอกันหน้าร้าน 7- Eleven เรื่องที่เราคุยกันถูกคอมากที่สุดก็พวก Unix , Linux , Network ต่างๆ เค้าบอกว่าเค้าคิดที่จะเขียนหนังสือเกี่ยวกับ การใช้งาน Linux ตอนนั้นผมรู้สึกอึ้งเพราะตอนนั้น Linux มันยังใหม่มาก ผมแทบจะไม่สนใจมันเลย ตอนนั้นผมสนใจแต่ Mirc , Pirch98 , ICQ เท่านั้น อืมมมมม...ดีเน๊อะ

เค้าชอบแนวคิดของ Linux และพวก Open source มาก ตั้งแต่ผมไปที่ห้องเค้าครั้งแรกผมก็เห็นหนังสือเกี่ยวกับ Linux วางอยู่หลายเล่ม เค้าชอบศึกษาเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง เค้าชอบใช้อะไรแปลกๆที่ชาวบ้านเค้าไม่ใช้กัน ประเภทชอบใช้ Linux แทน Windows ชอบใช้ Opera กับ Netscape แทน Internet Explorer อะไรประมาณนี้ ทั้งๆที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยใช้กัน และอีกหลายอย่างที่ประหลาดๆเค้ามักจะคิดไม่เหมือนคนอื่น บางทีเลยทะเลาะกันเรื่องงานบ่อย

ทุกวันนี้เค้าทำทั้งเว็บไซค์และหนังสือเกี่ยวกับ Linux , Network ทั้งหลายแหล่ที่เค้าเขียนเอง วางขายอยู่หลายเล่ม ซึ่งบางเล่มเค้าเริ่มเขียนตอนที่เค้าเป็นแฟนกับผมแล้ว

ผมกับเค้าเห็นว่านี่เป็นวิธีเดียวที่น่าจะดีที่สุดสำหรับเราแล้ว เราจะได้ไม่ต้องไปเป็นลูกจ้างใคร เราสร้างและเป็นเจ้าของงานของเราเองและที่เราชอบที่สุดคือเราจะได้ทำงานด้วยกัน เราจะได้อยู่ด้วยกันไม่ต้องแยกแจกกัน ตอนนั้นเราคิดกันอย่างนี้ เราไม่ค่อยสนใจกับความเสียงมากมายนัก

เค้าพูดกับผมว่า " ตัวเองก็เป็นหุ้นส่วนชีวิตของเรามาตั้งนานแล้ว ต่อไปนี้ตัวเองก็มาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกับเราอีกอย่างนะ " คือถ้าอยู่ตามลำพังเราจะใช้คำเรียกกันว่า " ตัวเอง " กับ " เรา " ( แหวะ...น่าอ๊วกแตกแท้ๆ)

แต่สำหรับนักศึกษา 2 คน ที่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ยังไม่เคยทำงาน ยังไม่เคยมีประสบการณ์ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจเลย มันช่างเป็นอะไรที่เสี่ยงและน่ากลัวมากสำหรับเรา แต่โชคดีที่ทางบ้านเค้าสนับสนุนเกือบจะทุกอย่างทั้งเรื่องเงินทุน ให้คำปรึกษา เราเลยกล้าพอที่จะลงมือทำกันจริงๆ

ช่วงที่รู้ผลแล้วว่าเราเรียนจบแน่นอน มันก็ถึงเวลาที่ต้องแยกจากกันแล้วผมขนของกลับมาอยู่บ้านที่กรุงเทพ ประมาณปลายเดือนมีนาคม เค้าก็กลับไปอยู่บ้านเค้าเหมือนกัน ช่วงนั้นเป็นครั้งแรกที่เราต้องแยกกันนับตั้งแต่เราคบเป็นแฟนมาร่วม 2 ปี เราติดต่อกันทั้งทางโทรศัพท์และ E-mail ผมรู้สึกได้ทันทีเลยว่า ผมคงแยกจากเค้าไม่ได้จริงๆ คือมันเหงามาก เหมือนกับว่าชีวิตของผมมันขาดส่วนที่สำคัญไป บอกตรงๆว่ามันไม่มีความสุขเลย คิดถึงเค้าตลอด

ตอนแรกผมก็ยังไม่ได้บอกแม่กับพี่สาว ถึงโครงการที่ผมจะทำกับเค้า ได้แต่บอกว่าอยากพักผ่อนอยู่บ้านเฉยๆสัก 1 เดือนก่อนที่จะหางานทำ บอกอย่างไม่อายว่าผมเองไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับเค้าเท่าไหร่เลย เค้ามาจากครอบครัวที่ทำธุรกิจอยู่แล้ว ฐานะทางบ้านเค้าดีมาก เค้ามีญาติๆที่ทำธุรกิจอยู่ในกรุงเทพเยอะ เราเลยโชคดีมากในเรื่องนี้

ทางบ้านเค้าสนับสนุนเต็มที่ พ่อกับแม่เค้าดีใจมากที่เห็นเค้าคิดจะมีกิจการเอง ก็เลยให้ยืมเงินทุนก้อนแรกซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากพอสมควร แถมให้รถที่บ้านมาใช้อีก 1 คัน ส่วนผมนั้นแม่ต้องกู้ธนาคารให้เพราะบ้านผมฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไร ซึ่งกว่าจะได้ก็ลำบากมากพอสมควร เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่ธนาคารเจอปัญหาเศรษฐกิจเต็มที่ เลยไม่ยอมปล่อยกู้ง่ายๆ
ในที่สุดเราก็ได้ตึกแถวอยู่ในทำเลที่ถือว่าดีพอสมควรสำหรับในกรุงเทพ ด้วยความช่วยเหลือของญาติพี่น้องของพ่อเค้า แต่ก่อนเคยเป็นร้านหนังสือแต่ขาดทุน ช่วงนั้นเป็นช่วงวิกฤติทางการเงิน เลยหาคนเช่ายาก เพราะไม่มีใครกล้าลงทุน เราเลยได้มาด้วยค่าเช่าที่ไม่แพงจนเกินไปนัก ตอนที่เราไปเห็นตอนแรกนั้น ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรก่อนอะไรหลังดี เพราะมันโล่งมาก ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

ในระหว่างนั้น เค้ามากรุงเทพแล้วก็มาพักที่บ้านผมหลายอาทิตย์ กว่าที่อะไรๆจะเริ่มลงตัว แต่เราไม่กล้ามีอะไรกันในบ้านเพราะรู้สึกผิดๆและตะขิดตะขวงใจ ยังไงก็ไม่รู้ ได้แต่นอนกอดกันเฉยๆ แต่แม่ผมน่ะชอบเค้ามากเลยทีเดียว ชอบที่เค้าเรียนเก่ง แล้วก็สุภาพ อ่อนน้อมถ่อมตน มาอยู่บ้านผมก็มาช่วยกวาดบ้านถูบ้านให้ทุกวัน

ตอนนั้นผมกับเค้าเหนื่อยและเครียดกันมาก วันๆหนึ่งเราต้องเดินทางกันตลอด เค้าไม่เคยขับรถในกรุงเทพตอนแรกก็มีปัญหาพอสมควร ผมก็ขับได้แต่ขับไม่แข็งเลยช่วยอะไรไม่ได้มาก ได้แต่ช่วยบอกทางเท่านั้น ช่วงนั้นห้างพันทิพย์เป็นสถานที่ๆผมกับเค้าไปกันบ่อยมากที่สุด เพราะอยู่ไม่ไกลจากบ้านผมนัก และด้วยความช่วยเหลือจากญาติๆของเค้าทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นความจริงขึ้นมาได้ โดยที่ไม่โหดร้ายกับเราจนเกินไปนัก แต่ก็สร้างความมึนเหนื่อยหน่ายท้อแท้ให้กับเรามากพอสมควร สิ่งที่เราคิดว่ารู้ พอมาตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่เราแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย

ปล ไม่นับตอนนี้ก็อีก 3 ตอนก็จบแล้วคร๊าบบ ยิ่งอ่านก็ยิ่งอิจฉาคนเขียนจังเยย  ตอนนี้เป็นไงกันมั่งแล้วไม่รู้ แต่คบกันมานานขนาดจนแต่งเรื่องนี้ก็ประมาณ 5 ปี ผมก็ประมาณว่าสองคนนี้น่าจะยังอยู่ด้วยกันนะครับ

ลิงน้อยว่ามันคงเป็นพรหมลิขิตจริงๆนะ นานๆจะได้เห็นคู่เกย์แบบนี้ ไม่ใช่แค่....แล้วก็แยกทางกัน

ลิงน้อยยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกดีจังเลย อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้ซะงั้น

เพราะฉะนั้น จึงรักกันฉะนี้

เมื่อตอนที่เราตกลงปลงใจคบกันเป็นแฟน เมื่อเกือบ 5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราไม่กล้าสัญญากันว่า เราจะคบเป็นแฟนกันนานเท่าไหร่ เพราะตอนนั้นต่างฝ่ายต่างก็เป็นแฟนคนแรกของกันและกัน แล้วเราก็มีปัญหาในการปรับตัวเข้าหากันพอสมควร จริงๆแล้วผมกลัวมากว่าเค้าจะทิ้งผม เพราะผมแทบจะไม่มีดีอะไรเลย

แทนที่ผมจะเป็นฝ่ายดูแลเค้า แต่กลับกลายเป็นว่า เค้าต้องดูแลผมเกือบจะทุกอย่าง เป็นที่พึ่งทางใจทางผม แต่เค้าพึ่งอะไรผมไม่ค่อยได้เลย ที่ชีวิตผมเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ก็เป็นเพราะการตัดสินใจของเค้า

สิ่งที่ดีอีกอย่างของเค้าคือ เค้าไม่เคยพูดในเชิงแบบทวงบุญคุณ หรือพูดถึงเรื่องความแตกต่างในหลายๆด้าน ของเค้ากับผมเลย (ความจริงก็คือ เค้าเก่ง เค้ามีความสามารถในหลายๆด้าน มากกว่าผมเยอะ ) ไม่เคยเลยจริงๆ ผมเองเสียอีกที่คอยคิดเล็กคิดน้อยในเรื่องนี้

แต่ตอนนี้มันผ่านมาเกือบ 5 ปี เราคิดว่าเราไปด้วยกันรอดแล้ว เราสองคนโตขึ้นมาก อายุมากขึ้น ประสบการณ์ในชีวิตก็มากขึ้น เราผ่านอะไรๆด้วยกันมาเยอะ ทั้งตอนที่รักกันอย่างที่สุด และตอนที่ทะเลาะกันหนักที่สุด ตอนนี้เราสองคนคิดถึงเรื่องอนาคตแล้ว

เพราะที่ผ่านมาเราพบว่าเราทิ้งกันไม่ได้แน่ เราคงจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตจนกว่าจะตายจากกันนั่นแหละ ตอนนี้เราคิดว่า เราจะจัดการกับชีวิตคู่ของเราต่อไปอย่างไร เราควรจะบอกครอบครัวเราตอนนี้เลยหรือเปล่า เพราะยังไงๆวันหนึ่งพวกเค้าก็ต้องรู้ความจริงจนได้

และคิดว่าต่อไปอีกว่า ถ้าเราอยู่ด้วยนานมากๆ จนเราอายุมากด้วยกันทั้งคู่ แล้ววันหนึ่งความรู้สึกแบบแฟนที่มีต่อกันมันเปลี่ยนไป เราจะจัดการกับตรงนี้ยังไงดี เราจะอยู่ด้วยกันแบบเพื่อนได้หรือเปล่า ถ้าอีกฝ่ายเกิดไปมีคนใหม่ เราควรจะทำยังไง เพราะชีวิตมันไม่มีอะไรที่แน่นอน และเรายังต้องมีธุรกิจร่วมกันอยู่

แต่ผมกับเค้าเราสัญญากันว่า จะไม่ให้สิ่งที่ผมว่ามาข้างบนเกิดกับเราแน่นอน เพราะทุกวันนี้ เราไม่ทะเลาะกันเลย เราทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อถนอมน้ำใจกันและกัน เอาใจกันทุกอย่าง

ทุกวันนี้เราก็เลยพยายาม คิดดี ทำดี เราทำธุรกิจโดยที่ไม่เคยเอาเปรียบลูกค้าเลย ดีเราก็บอกว่าดี ไม่ดีเราก็บอกว่าไม่ดี เราให้สิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เราจะให้ได้แก่ลูกค้า เรามีปรัชญาการทำงานที่ว่า ซื่อสัตย์และจริงใจกับลูกค้าทุกคน เราก็หวังว่าความดีที่เราทำไว้คงจะช่วยให้เราทั้งสองคนมีชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างราบรื่นและมีความสุขอย่างที่เราชอบ ไปเรื่อยๆจนตลอดชีวิต

แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นผลทันทีจากความจริงใจและซื่อสัตย์ของเราคือ เราได้ความเชื่อมันจากลูกค้า เราไม่เคยโดนลูกค้ามาต่อว่าเลย กิจการเราก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ผมว่าคงเพราะความ ซื่อสัตย์และจริงใจนี่แหละ

อย่างที่ผมเคยบอกนั่นแหละ แฟนผมเป็นคนที่มีความคิดประหลาดๆ อยู่เสมอ เค้าเคยบอกว่าเค้าอยากมีลูกกับผม ผมได้ยินตอนแรกก็ทั้งอึ้ง ทั้งงง อยากจะหัวเราะให้ฟันหักสะใจไปเลย ไม่รู้ว่าเค้าไปเอาความคิดประหลาดหลุดโลกนี้มาจากไหน ทั้งๆที่ก็รู้ว่าผู้ชายกับผู้ชายมันจะเอาอะไรไปตั้งท้อง เค้าก็เสนอความคิดอันแหวกแนวบอกให้เราไปขอเด็กมาเลี้ยง หรือไม่ก็ไปรับอุปการะเด็กตามสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นลูกของเราทั้งสองคน

มันเป็นเรื่องที่ผมไม่อาจจะยอมรับได้ ต่อให้ผมรักเค้าแค่ไหน ตามใจแค่ไหน แต่เรื่องนี้ผมคงยอมให้ไม่ได้แน่ ลองคิดเล่นๆดูนะครับ แล้วถ้าลูกโตมา แล้วจะให้บอกว่าใครเป็นพ่อ ใครเป็นแม่ แล้วลูกผมจะมีหน้าไปบอกกับใครได้ว่ามีพ่อกับแม่ เป็นผู้ชายทั้งคู่ ไม่ไหวครับ ผมทำไม่ได้ ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วลึกๆผมก็อยากมีนะ แต่พอมาคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ผมสงสารเด็ก ผมไม่มีวันที่จะทำเรื่องอย่างนี้แน่นอน

เค้าเคยบอกว่า ทำไมเราทั้งคู่ไม่เกิดเป็นผู้ชายกับผู้หญิงปกตินะ นี่ถ้าเราเป็นผู้ชายกับผู้หญิงปกติ ปานนี้เราคงมีลูกแล้วนะ เค้าอยากมีลูกกับผมหลายๆคน อยากสร้างครอบครัวเหมือนกับครอบครัวของเค้า คือพ่อแม่เค้ามีลูกหลายคน เค้าอยากมีครอบครัวอย่างนั้น ผมฟังแล้วก็ไม่รู้ว่าอย่างไร ได้แต่งงไม่หายว่าเค้าไปเอาความคิดอย่างนี้มาจากไหน
 
ตอนนี้เราก็เลยมีลูกหลายสิบตัว เป็นปลาทอง ปลาหางนกยูงอยู่ในตู้ที่สำนักงาน มันว่ายน้ำน่ารักมาก อืมมม....ดีเหมือนกันเน๊อะ

แล้วที่ผมบอกว่าผมเองเป็นคนเจ้าชู้มากนั้น พี่น้องของผมก็เป็นเหมือนกันหมดเลย พี่สาวผมพอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็มีแฟนหลายคนมาก กว่าจะเรียนจบ 6 ปี เห็นแม่บอกว่าพามาที่บ้าน 4-5 คน พอจบไปทำงานก็เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น น้องชายผมก็เหมือนกัน เจ้าชู้ตั้งแต่เรียนมัธยม พอเข้ามหาวิทยาลัยก็มีแต่เรื่องผู้หญิง พามานอนที่บ้านอีกตางหาก ตอนนี้เรียนจบทำงานก็มีแต่เรื่องผู้หญิง ตอนนี้ก็พามาที่บ้านหลายคนแล้ว

ตัวผมเองก็เหมือนกัน แต่กรณีผมเป็นเกย์ก็ได้แค่ไปแอบชอบ ไปหลงรักเขาข้างเดียว ตอนเรียนมหาวิทยาลัย วันๆหนึ่งผมจะแอบชอบผู้ชายที่ผมเจอไม่น่าจะต่ำกว่า 10 คน ผมชอบโรงอาหารมาก เพราะจะเป็นที่รวมของหนุ่มๆน่ารักๆ มันทำให้การกินข้าวของผมมีความสุขมาก ไม่ว่าจะไปที่ไหนผมก็จะชอบคนโน้นคนนี้ไปเรื่อยๆ นี่ ถ้าผมเป็นผู้ชายปกติ ป่านนี้คงมีเมียกระหน่ำ ลูกเป็นโขยงไปแล้วมั๊ง

ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่ ผมชอบดูเด็กๆมัธยมปลายใส่กางเกงขาสั้น (ก็อย่างว่า คนมันเริ่มอายุมากแล้ว )บริษัทมีสาขาอยู่ใกล้ๆมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ผมชอบไปอยู่ที่สาขานี้มาก เพราะจะมีหนุ่มๆนักศึกษาเดินขวักไขว่ให้ผมดูอย่างไม่ขาดสาย ดูไปน้ำลายหกไป น่า...แท้ อืมมมม

พนักงานที่บริษัทก็มีที่เรียนจบใหม่ๆหล่อๆน่ารักๆ หลายคน แต่ก็ได้แค่ดูครับ ไม่ได้เก็บเอามาคิดอะไรแล้ว ผมเคยชมน้องผู้ชายวิศวะคอมฯ ที่ทำงานกับเราคนหนึ่งว่าหล่อ น่ารักดีให้แฟนผมฟัง แค่นั่นละ เค้าโกรธ งอน ไม่ยอมให้ถูกเนื้อต้องตัวไปหลายวันเลยทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ ผมก็เลยผิดปกติและแตกต่างจากพี่สาวและน้องชาย ผมไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้แม่ผมรู้เลยตั้งแต่เกิดมา จนทุกวันนี้แม่ผมเริ่มสงสัยแล้วเจอหน้าก็ถามทุกที ว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน พาแฟนมาหาแม่ซะที จริงๆแล้วแม่ไม่รู้หรอกว่า ผมพาแฟนผมมาไหว้แม่ครั้งแรกตั้งแต่ 3 ปีทีแล้ว แล้วแม่ก็ชอบแฟนผมคนนี้มากด้วย ทุกวันนี้เค้าแทบจะเป็นลูกของแม่ไปอีกคนแล้ว

ทุกวันนี้ผมพอใจและมีความสุขกับชีวิตของผม มีความสุขกับสิ่งที่ผมเป็น ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะมีความสุขอยู่กับชีวิตอย่างนี้ได้อีกนานเท่าไหร่ ผมไม่รู้จริงๆ ผมไม่รู้ว่าผมจะได้อยู่กับเค้าอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่ ผมรู้เพียงว่า ทุกๆนาทีที่ผมมีโอกาสได้อยู่กับเค้า ผมจะทำมันให้ดีที่สุด นี่แหละคือสิ่งที่ผมรู้

มีข้อความอยู่บทหนึ่งที่ผมชอบมาก ผมเอามาจากแผ่นรอง Mouse ของห้องคอมพิวเตอร์ในคณะที่ผมเรียน สมัยที่ผมยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย มันเป็นสัจจะธรรมของสรรพสิ่งในจักรวาลนี้ ตามหลักของพุทธศาสนา

" ลมหายใจของชีวิตและกระแสลมแห่งความเปลี่ยนแปลง เป็นสิ่งเดียวกัน
แต่ผู้ที่หลุดลอยไปจากสายใยสัมพันธ์แห่งจักรวาล
ย่อมรู้สึกว่า สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง กำลังกัดกร่อนตน
แม้แต่ลมหายใจของชีวิต ก็ไม่อาจจะหล่อเลี้ยงพวกเขาได้ "


จบแค่นี้คร๊าบบบ ถ้าใครรู้เรื่องของสองคนนี้ ส่งข่าวด้วยนะครับผม แต่ก็หวังว่า เค้าสองคนยังคงรักกันอยู่และมีความสุขดีนะครับ ผมได้เรื่องนี้มาในช่วงวันวาเลนไทน์ปีนึง หลายปีแล้ว น่าจะประมาณปี 45 -46 นะ อ่านแล้วประทับใจมาก จำได้ว่าน้ำตาซึมเลย ทั้งที่ผมไม่เคยร้องไห้มานานมากจนจำไม่ได้แล้วร้องครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ขอบคุณที่ติดตามครับ หวังว่าทุกคนจะได้รับความประทับใจอย่างทีผมได้รับนะครับ

จบซะแล้ว ลิงน้อยกะลังอ่านเพลินเลย ถ้าเจ้าของเรื่องยังอยู่ อยากใหมา้เล่าต่อครับ